Τ Ε Λ Ο Σ
αυτό εδώ το blog σταματάει όπως ξεκίνησε. Συναισθηματικά υπερ-φορτισμένο. Δε χρειάζεται να εξηγήσω τι εννοώ. Αρκεί να πάτε στην αρχή. Μην το κάνετε. Δεν αξίζει τον κόπο.
Μέσα λοιπόν σ' αυτό το διάστημα έγραψα διάφορα. Απαντήσατε, σχολιάσατε, θυμώσατε. Ωραία είναι όλα αυτά. Ένιωσα την ανάγκη λοιπόν να γράψω. Ανώνυμος. Ελεύθερος. Χωρίς να έχω σκοπό να θίξω κανέναν πίσω από την ανωνυμία μου. Υπάρχουν 2 άνθρωποι που γνωρίζουν ποιος κρύβεται από το φτερωτό πλάσμα της φωτογραφίας. Παρεμπιπτόντως το σκίτσο αυτό είναι από ένα εξαίρετο δισκάκι των Sigur Ros. Οι υπόλοιποι κάνουν παρέα μαζί μου είτε ιντερνετικά μέσω του εξαιρετικού αυτού μέσου ή ζωντανά. Τέλος πάντων. Όλα αυτά είναι βαρετά.
Ο holdenakos λοιπόν όπως κάποιοι, με πρώτο τον provato, με αποκαλούν "την κάνει". Φοβερά απογοητευμένος τώρα. Φοβερά πικραμένος. Φοβερά προδομένος. Από αγαπημένο πρόσωπο. Χμ... τώρα που το διαβάζω το "αγαπημένο" δείχνει τόσο μα τόσο λίγο.
Έχασα λοιπόν φίλοι μου την όρεξη να γράφω πια. Γιατί όπως έχω ξαναγράψει αν δε νιώθω τι να γράψω; Και τώρα δε νιώθω. Σκάω. Πονάω.
Θα αφήσω τον Holden ακόμα λίγο στον αέρα. Ίσα για να ενημερωθούν όσοι φίλοι έρθουν εδώ και να μαζέψω τα κείμενά μου.
Ευχαριστώ πολύ όλους εσάς που μου αφιερώσατε το χρόνο σας. Θα τα ξαναπούμε.




